Als ik dit schrijf, zijn we een stuk ten zuiden van de poolcirkel, en de zon gaat al weer drie uur onder. We zijn nu echt op de terugweg, we proberen om in het goede weer te blijven, en daarvoor moeten we zuidoostwaarts.
Dinsdagnacht heeft de tent weer flink staan klapperen. We zwemmen in het meer, waarna de route naar Kiruna gaat. We moeten door Finland, en nemen bij Enontekio wat te drinken bij de benzinepomp. Gezelliger wordt het niet. Eelco vangt onderweg nog en vlagzalm voor op brood. Verder is het koud, de weg is saai en er zijn veel muggen. We worden een beetje gaar, het weer zit niet mee, en we moeten weer rekening houden met veel wind. In Kiruna gaan we naar de stadscamping Ripan, wel vreselijk druk met campers en caravans, maar wel rustig wat geluid betreft.
Woensdagnacht regende het een beetje. We moeten naar het sanitairgebouw om te douchen en dat is een heel eind lopen door een bosje. Bovendien moet je een speciale tag hebben om binnen te kunnen komen. Dat is weer een nieuwe ervaring, en we vergeten het ding ook telkens. In Kiruna ontbijten we in het nieuwe centrum, doen boodschappen en gaan even kijken naar de kerk. Vorig jaar hebben we alleen de eerste dag van de verhuizing meegemaakt, dus we hebben um nog niet op zijn nieuwe plek gezien. Ze zijn nog druk bezig, naast de kerk staan ook nog wat andere oude huizen die verplaatst zijn naar het nieuwe centrum. Door alle mijnbouw in Kiruna was het oude centrum niet meer veilig om te wonen, door de LKAB (het mijnbouwbedrijf) is nu een nieuw centrum gebouwd, en een aantal markante gebouwen zijn in zijn geheel naar de nieuwe plek gebracht.
We rijden naar Abisko en onderweg loopt er nog een rendier mee.
In Abisko kleden we ons lekker warm aan en we kopen een retourtje voor de stoeltjeslift, en als we boven zijn lopen we eerst naar de berg Nuolja. We vinden er een geocache en lopen rustig terug. We zijn te laat voor de laatste lift terug, en dat hadden we eigenlijk al gedacht. Er was een misverstand bij de lift, wij dachten dat we moesten wachten tot we in de lift mochten, maar toen we vroegen wanneer wij er in mochten, konden we meteen mee. En het was ook niet erg, want we konden nog best naar beneden lopen. We namen het pad dat onder de lift door liep. En vanuit de lift leek dat een stuk gemakkelijker dan dat het was. Weer bij het dalstation aangekomen liepen we met zwabberbenen naar de auto. Zoals dat heet moe, maar voldaan.
Het is laat geworden, maar we willen eigenlijk nog naar Gallivare, eerst over de E10, waar we langs de weg een eland zien staan. Dan over de Inlandsvegen die weg wordt hier hersteld en vernieuwd, we rijden stukken op gruss en zien ook nog een paar rendieren die gewoon tussen het bouwmateriaal lopen te grazen. Een wildplek lukt niet, en we zijn rond half tien pas op de camping in Gällivare. Er is nog een mooie plek, we staan vlakbij de hut waar we vorig jaar een paar dagen hebben gezeten omdat de auto kapot was.
We eten een snelle hap en gaan lekker douchen, Eelco heeft zelfs nog even met een paar Finnen in de sauna gezeten.
Donderdagochtend stond de zon volop in de tent, tijd om de oplossing van de woensdagpuzzel door te sturen, deze keer met een blauwe lucht op de achtergrond. Voor de traumaverwerking van vorig jaar hebben we nog even met de vrouw van de receptie staan praten, ze herkende ons nog. Daarna nog een een kaneelbroodje bij ons favoriete cafeetje Mange Tak en we denken niet meer aan de kapotte auto van vorig jaar. In Porjus hebben we even in het Laponia museum gekeken en een folder meegenomen met bezienswaardigheden. Het museum van de oude waterkrachtcentrale was weer (of nog steeds) dicht. We reden een verkeerde weg in, maar konden zo wel over de dam van de waterkrachtcentrale rijden, en een stukje verder langs de Luleå. In de folder stond een stukje over de Harsprånget, we volgden het bordje op de weg en kwamen op een doodlopend stuk. Het leek niet op het mooie plaatje. Met de routebeschrijving lukte het wel, en een paar honderd meter verder stond eenzelfde bordje maar dan de andere kant op. En daar was het heel mooi. Jammer dat de grote waterval bijna helemaal droog was, omdat Vattenfall een stuwmeer heeft aangelegd voor de waterkrachtcentrale.
We wilden gaan wandelen in het “nasjonale park” Muddus. Een klein stukje om de benen een beetje bij te laten komen van gisteren. Eerst liepen we naar een picknickplek, maar die was al bezet. Een stukje verder over een brug bij de waterval, en daarna een stuk langs het hek om achter het hek weer bij het water te kunnen komen. Daar hebben we lekker met de benen in het water gezeten. Ja, dat was heel lekker, want het is vandaag 25 graden! De chocolademuffins zijn ook ineens veel zachter dan gisteren. Eelco bofte want er waren ook cloudberries, Katja hield het bij bosbessen. We wilden echt weer eens wild, maar ons plekje was bezet, en bovendien was dat ook niet erg bijzonder. We reden er dus langs en toen kwamen we weer een rendier tegen, wij denken echt dat het dezelfde is als vorige keer. Super rustig bleef hij aan de kant van het gras eten, ook toen Eelco uitstapte.
Onderweg nog een paar plekjes geprobeerd, maar er waren erg veel hekken, het is ook het terrein van Vattenfall. Maar aan de weg is ook een stukje natuur om gratis te kamperen, wij noemen dat semi-wild, en daar was nog wel een plekje vrij. We kunnen zo het water van de Luleå in.
Vrijdag werden we pas laat wakker, we doken snel de de Luleå in, en reden het terrein af. Daar botsten we nog bijna tegen drie rendieren aan. We reden naar Jokkmokk, waar we bij de bakker een lekker brood kochten. En omdat we de grote accu daar konden opladen, namen we maar meteen een fikaatje. Nadat de boodschappen gedaan waren, reden we een stukje terug. Omdat we gelezen hadden dat hier de Inlandsbanan (de trein) de poolcirkel passeert, wilden we daar eens gaan kijken. Het was een stoffige grindweg, en inderdaad was er een perronnetje gemaakt zodat de treinreizigers even konden uitstappen. Wij stapten gewoon de rails over, want we hadden gezien dat de trein pas vanavond weer zou passeren. En op deze plek lag natuurlijk ook een geocache die we hebben gevonden. We reden weer terug en hadden koers gezet naar de Piteå, waar een aantal semi wildplekken aan de rivier zijn. Gelukkig was er nog eentje vrij, en kort daarna kwam er een busje bij ons staan. Dat kan makkelijk en er kan er nog wel eentje bij, maar we staan liever alleen. Het is heel druk met campers, caravans en daktenten, we kunnen nu echt niet meer wachten tot etenstijd met zoeken naar een overnachtingsplek. Dan zijn de leukste plekken al bezet.
In de avond maken we een vuurtje tegen de kou, en Eelco gaat nog even vissen. Hij vangt een mooie vlagzalm voor het eten van morgen. Katja gaat een nieuw plan maken voor de route verder, na deze warme dag is de voorspelling dat het weer een stuk kouder gaat worden. Aan de oostkust van Zweden blijft het wel lekker, dus gaat de route oostwaarts.
Waarschijnlijk omdat het zo warm was gisteren, hadden we vannacht vreselijke last van muggen, ook in de tent. Om goed wakker te worden, plonsen we lekker in de Piteå.
We rijden naar Arvidsjaure voor de boodschappen, dan via Arrborsträsk de oude Piteå weg in. We zien een leuk riviertje waar we vissen en wat tekenen. Dan gaan we weer verder over een grussweg, waar we aan een meer wat gaan drinken. Wij vinden het zo mooi om te zien dat de inwoners hier zulke mooie plekken maken en onderhouden. Er staan niewe houten banken, er liggen bootjes en wat kinderspeelgoed aan het water. Er is een buitentoilet en een kleedhokje. Geen graffiti en alles blijft gewoon netjes. Zelfs een bikinibroekje hangt te wachten op de eigenares. Er staat hier ook weer heel veel wind maar er is ook zon.
We maken een klein loopje naar de storfossen, ook hier een mooie hut, met hout om te stoken, stoelen en tafels. Eelco vangt er twee baarzen. We rijden verder naar de camping van Östjörn. Een prachtplek met een enorm veld, het toiletgebouw en de rest stamt uit 1960, wel schoon. Jammer, want deze plek heeft potentie! Wij zouden wel weten wat er aan gedaan zou moeten worden om het mooi te maken.
Ook zondagnacht heeft het weer gewaaid, maar de bomen hielden gelukkig het meeste tegen. We konden wel het meer in, de waterthermometer zei dat het 20 graden was, maar toen hij uit het water was, gaf het nog steeds 20 graden aan. Wij voelden wel dat dat niet klopte.
We rijden langs Kusfors, waar een oude trein staat op een verlaten rails. En behalve een geocache ien een loppis is daar ook een heel erg leuk cafeetje. Wat boffen we weer, we vinden de geocache, maken foto’s en eten heerlijke taartjes.
Daarna rijden we door Lycksele naar Asele, waar we op de plaatselijk camping neerstrijken. We lopen nog even door het bos, maar het paadje stopt bij de grote weg. Dan gaan we de andere kant maar op, naar het dorp toe. Er is al drie dagen een Marknad geweest (festival met kraampjes, een botenrace, een helicoptervlucht en muziek) maar nu is het rustig. Hoewel de meeste verkopers nu aan het opruimen zijn en bij de pizzeria wat gaan eten. Wij sluiten aan en eten een heerlijke Italiaanse pizza.
Terug bij de tent kunnen we nog even in de zon zitten, met een trui aan, want de wind is erg koud.
We worden wakker met zon op de tent, we gaan snel douchen en op weg naar de Hoge Kusten. Als ik de zonnebrand uit de tas pak, kom ik eerst mutsen en handschoenen tegen, die we vorige week nog nodig hadden. Onderweg een koffiestop bij de gastgiveri in Bredbyn en boodschappen, daarna bij een parkje gestopt voor de lunch. En dan stoppen we bij het Naturum van de Hoge Kusten om de Skuleberget te gaan beklimmen. We gaan deze keer niet langs de grot, want dat was elf jaar geleden een steile klim. We kiezen voor een pad dat rondom de berg naar boven gaat. Boven hebben we een prachtig uitzicht op de Hoge Kusten, en omdat het zulk mooi weer is vandaag, en omdat de Zweden een reclamebord hebben met “eet meer ijs”, mogen we nu een ijsje als beloning. We lopen het Hoge Kusten pad terug. Dat gaat door het bos, en wij zijn er bijna alleen. In tegenstelling tot de andere kant van de berg, waar iedereen omhoog of omlaag gaat.
En dan gaan we een slaapplek zoeken, we blijven hangen bij de camping van Nassom. We staan aan het water, er zijn twee kleine badkamertjes, en een keuken. De eigenaar komt eraan en laat weten dat we Zweeds moeten praten. We kunnen wel contant betalen, maar hij kan niet teruggeven. Hij belooft terug te komen, en inderdaad komt hij even later terug. Het teruggeven van het geld kost hem wat moeite en hij wil nog wat zeggen, maar wij snappen hem niet. Hij steekt zijn duim op en vertrekt weer.
Wij gaan eten, zwemmen en douchen. Het weblog krijgen we vandaag niet gepost omdat het internetlijntje hier erg dun is, dat doen we morgen onderweg.
One Response to “We gaan afzakken.”