Maar eerst gingen we naar de Pitea rivier om op één van onze favoriete wildplekken te gaan staan. In Vilhelmina namen we onze Fika, en Eelco heeft wat Sami weetjes geleerd bij de jacht- en viswinkel. De jager mag zijn geschoten beer niet zelf villen, en voor de winter heeft een Sami messen met “twee slots” bij zich die hij in twee keer met zijn dikke handschoenen tevoorschijn kan halen, en deze winkel had wat materialen voor het “bouw je eigen mes” project, en dus wat materiaal inkopen gedaan. Eelco vist nog even in de Umea rivier, en we eten een broodje onderweg. Bij Jultrask zien we een eland aan de kant van een riviertje staan. We keren om, en zien alleen nog de kont. In ieder geval was de “ban” van 2024 weer gebroken want toen gingen we zonder onze traditionele 1:1 met een Eland terug naar Nederland.
Bij de Pitea rivier zijn bijna alle plekken bezet, maar we hebben geluk dat er een plekje is waar de campers te groot voor zijn. Hier is de rivier rustig en breed, we hebben heerlijk geslapen. Het regende en we zijn in bed gebleven tot het droog werd. Daarna stapten we meteen de rivier in om ons te wassen, het water is niet zo koud als we dachten.
We klappen de tent in en gaan water halen bij de brug, net als gister. Maar nu blijkt dat het geen drinkwater is, we zijn nog niet ziek, maar gaan toch maar ergens anders water halen. Eerst naar het dorp Moskosel, waar we bij de camping heerlijk versgebakken brood kopen, en wat drinken. Later nemen we ook nog versgerookte vis mee (wilde bronforel). We gaan weer naar de Trollforsen, en prachtig gebied met een enorme trappenwaterval. Deze keer lopen we door het bos (met heerlijke grote bosbessen) tot aan de Pitea rivier, die hier met donderend geraas naar beneden komt. We blijven hier even zitten en Eelco vangt een vlagzalm. Snel rijden we weer terug naar de fri-camping plekken, maar in tegenstelling tot gisteren zijn ze bijna allemaal leeg, wij kiezen voor dezelfde plek als gisteren.
Zondag rijden we naar de Storforsen, hetzelfde als vorig jaar, en we rijden over de grussweg waar we volgens mij vorig jaar onze band hadden lek gereden. Met geknepen billen reden we de weg af, en we bleven nu rechts van de rivier rijden, waar we nog meer mooie kampeerplekken zagen. We lopen een rondje Storforsen, dit keer zien we veel gezinnen die tussen de stenen en het water aan het lunchen zijn. We halen drinkwater en laden de accu op bij het informatiepunt.
Daarna rijden we door naar Aspudden, we willen morgen in het nationale park Muddus wandelen, en gaan daar in de buurt een wildplek zoeken. Dat lukt vlakbij de ingang van het park, zodat we de volgende ochtend snel kunnen gaan wandelen.
Eerst moeten we nog wel even een stukje lopen naar onze badkamer, deze keer met een prachtig zandstrandje onderaan het paadje naar de grote Lulea rivier beneden. In het park Muddus lopen we een rondje, en we kiezen (blijkt achteraf) de lichte route omhoog. De terugweg is spannender met meer boomstammen over watertjes en klauteren over boomwortels naar beneden. Het is een prachtig bos met hoge dennenbomen, en ook hier weer lekker veel bosbessen. Op de terugweg komen we vlakbij onze overnachtingsplek een groot rendier tegen, onze buurman dus.
We rijden via Gällivare naar een wildplek in de buurt, we waren er al eens geweest maar toen hebben we er niet overnacht. Nu staan we een beetje achteraf, de grote campers staan vooraan, op de badeplass van Dokkas. Eelco koopt een visvergunning en gaat vissen, het is lekker weer, Katja gaat met haar journal aan de slag. Vandaag een bladzijde over het Muddus park. De nacht is koud, en in de ochtend proberen we over de stenen de rivier in te gaan. We douchen ons door het rivierwater met een emmer over ons heen te gooien.
Opgefrist rijden we richting Kiruna via een omweggetje omdat dat leuker lijkt dan via de E45. We zijn net de Kalix river overgestoken als Eelco laat weten dat de motor er mee stopt! Dat is schrikken, we zijn op een grussweg, en we zijn de hele ochtend 1 auto tegengekomen. De auto staat langs de weg, en doet helemaal niets meer. Eelco daarentegen gaat meteen in de regelmodus, en om een lang verhaal kort te maken… Binnen vier uur zijn wij opgehaald, en zitten wij in onze auto, terwijl deze teruggereden wordt door een bergingsauto naar Gällivare.
Ondertussen hebben wij op de camping een hut gereserveerd, en worden netjes op de camping afgezet. We pakken de hoogstnodige spullen uit de auto, en de auto gaat naar de garage. Woensdag blijkt dat de auto niet hier gerepareerd kan worden. Bovendien kunnen wij niet langer in onze hut blijven en we moeten morgen verhuizen naar een andere. Donderdag blijkt dat er geen enkele Subarudealer tijd heeft om de auto te repareren. We gaan naar huis, het is niet anders. Vrijdag krijgen wij een huurauto, en onze auto zal worden teruggebracht naar onze eigen garage. We hebben nog heel wat kilometers te gaan, dus kunnen we dit avontuur rustig afsluiten. Ondertussen heb ik mijn mening over de stad Gällivare bijgesteld. Het ziet er echt uit als een mijnstad, veel woningbouwappartementen en woonblokken. Maar het centrum is/wordt mooi, er is een prachtig museum (met kunst, maar vooral veel over de Samen, en ook nog wat vintage) en er zijn zeker twee goeie plekken om een Fikaatje te doen!
We willen het team van EuroCross Nederland bedanken voor ondersteuning zeker de eerste dag om ons uit de wildernis weg te halen en de mannen/vrouwen van Viking en Subaru dealers in het hoge Noorden die er alles aan gedaan hebben om te kijken of ze toch nog iets voor ons konden betekenen.
Helaas, we moeten afbreken op het hoge punt waar we naar Noorwegen willen oversteken, naar het uiterste noorden, de grote open vlaktes, om via Noorwegen weer af te zakken. Wie weet volgend jaar…….
2 Responses to “En toen zaten we vast in Gällivare”